ก่อนหน้าที่มานซูร์จะโด่งดังในฐานะเชื้อพระวงศ์ฝั่งตะวันออกกลาง เขาขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของธุรกิจที่แสนสดใสเริงร่าไปกับผลกำไรทุกชนิด
ถ้วยกาแฟถูกยกดื่มจนสะอาดเกลี้ยง มานซูร์เอ่ยถามกยองฮาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“รู้ไหม ปีที่แล้วสถานการณ์ตลาดกาแฟทั่วโลกมีมูลค่าเท่าไหร่”
“นั่นสิครับ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ”
“สองจุดสามล้านล้านดอลลาร์”
หากแปลงเป็นสกุลเงินเกาหลี คงได้ราวๆ สองพันห้าร้อยล้านล้านวอน อนึ่ง งบประมาณแผ่นดินของสาธารณรัฐเกาหลีหรือเกาหลีใต้ทั้งประเทศปีที่แล้วอยู่ที่สี่ร้อยล้านล้านวอนเท่านั้น น้อยกว่าถึงหกเท่าตัวทีเดียว
“โห- ตลาดใหญ่กว่าที่คิดมากเลยนะครับ”
“ใช่ ตลาดอุตสาหกรรมกาแฟใหญ่มากนะ เอาแค่เมล็ดกาแฟสดธรรมดาทั่วไปก็ชนะมูลค่าทรัพยากรทั้งหมดแล้ว เป็นรองแค่น้ำมันดิบอย่างเดียวเท่านั้น”
“อย่างนี้นี่เอง”
กยองฮาเพียงพยักหน้ารับรู้ นัยว่าแปลกใจกับความรู้ใหม่ แต่หาได้สนใจไม่
“ไม่รู้สึกดึงดูดใจอะไรเลยรึ” มานซูร์เสียอีกทีเป็นฝ่ายกระวนกระวาย
“ครับ?”
“ฉันกำลังสื่อถึงการสร้างแบรนด์กาแฟใหม่ที่เธอเป็นคนเบลนด์เองไงล่ะ พนันได้เลยว่า ด้วยรสชาติและความหอมนี้ ขอแค่เปิดตัวก็เข้ายึดพื้นที่ในตลาดได้เหลือเฟือ ฉันขอเอาคอเป็นประกันในฐานะคนรักกาแฟ!”
กยองฮายักไหล่
“ขอบคุณสำหรับคำชมครับ แต่จะให้ผมจับธุรกิจกาแฟอีกคงไม่ไหว นี่กว่าจะได้พักร้อนก็ปาเข้าไปหกปีกว่าแน่ะครับ แถมหลังจากกลับไปทำงานอีกครั้งยังไม่รู้เลยว่าจะหาเวลาทำอย่างอื่นเพิ่มได้รึเปล่า…”
“…อืม ก็จริง”
มานซูร์เข้าใจกยองฮาได้สิบส่วน ทว่า ถ้าให้เขาถอยตอนนี้ ความเสียดายกลับมีมากกว่า สุดท้ายหลังพิจารณารอบคอบแล้ว มานซูร์ก็ยื่นข้อเสนอ
“งั้นเอาอย่างนี้ไหม เรื่องธุรกิจฉันจัดการเอง เธอแค่รับหน้าที่ดูแลสูตรโรสติ้งกับเบลนดิ้ง (คั่วและผสม) ก็พอ”
“แบบนั้นก็ง่ายเลยครับ เดี๋ยวผมเขียนรายละเอียดต่างๆ ไว้ แล้วจะส่งให้ทางเมลนะครับ”
กยองฮาคาดว่ามานซูร์จะต้องพยักหน้าตอบรับอย่างยินดี ไม่ใช่เอียงคอทำหน้าสงสัยเช่นนี้
“อย่าบอกนะว่า เธอจะส่งสูตรมาให้ฉันฟรีๆ”
“…ใช่ครับ ไม่ได้เหรอครับ?”
“…”
กยองฮาถามกลับเหมือนเป็นเรื่องปกติที่อย่างไรก็ไม่มีทางเป็นอื่น มานซูร์ลืมกระทั่งคำที่ตัวเองเตรียมจะพูดต่อ
‘ถ้ากินแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์จากตลาดมูลค่าสองล้านล้านก็ได้เกือบสองหมื่นล้านดอลล่าร์แล้วนะ คำนวณคร่าวๆ ยังพอจับทางได้เลย ทำไมถึง…’
เงียบกริบกันไปครู่ใหญ่
“ถ้าท่านไม่อยากทำอย่างนั้น ท่านก็จ่ายค่าลิขสิทธิ์ แล้วกำไรในส่วนของผม ท่านก็โยนเข้ามูลนิธิไปเถอะครับ”
คราวนี้กยองฮาเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
จริงอยู่ ครั้งหนึ่งกยองฮาเคยสนุกกับการมองจำนวนตัวเลขที่อู้ฟู่ขึ้นเรื่อยๆ ในสมุดบัญชีธนาคาร แต่ตอนนี้ความรู้สึกเช่นนั้นกลับหายไปแล้ว
‘เงินเยอะเกินพอ จะปล่อยให้ล้นไปถึงไหนล่ะ’
กยองฮาเริ่มตั้งตนเป็นฝ่ายตรงข้ามกับความโลภตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่แน่ใจ
‘เราไม่อยากใช้ชีวิตเพื่อเงิน’
เขารักเพียงการทำอาหารเท่านั้น และความสัมพันธ์แต่ละสายที่เขาทั้งผูกทั้งพันมาตลอดโดยมีอาหารเป็นสื่อก็นับว่ามีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด ถ้าหลงทางไปกับแสงสีตลอดจนวัตถุเสียก่อนแล้ว คงไม่อาจพบความสุขได้อย่างทุกวันนี้
สุดท้าย มานซูร์ก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจของกยองฮา
“เข้าใจล่ะ”
เขาฉวยโอกาสเดินหน้าต่อ รีบกระซิบสิ่งที่กยองฮาน่าจะยินดีหากได้ฟัง
“ที่จริง เบื้องหลังของตลาดซื้อขายเมล็ดกาแฟน่ะ บิดเบี้ยวถึงระดับที่ต้องใช้คำว่าวิกฤติเลยล่ะ ฝั่งอเมริกาใต้ยังเบา ฝั่งแอฟริกานี่สิ ผู้ผลิตต้นน้ำได้ผลตอบแทนเท่าหางอึ่ง กลางน้ำกับปลายน้ำอย่างบริษัทใหญ่ๆ รวบหัวรวบหางปรับโครงสร้างทำกำไรให้กินกันเองได้ยาวๆ เชียวล่ะรู้ไหม ฉะนั้น ถ้าเราหันมาจับธุรกิจด้านกาแฟบ้าง ใช้กำไรส่วนที่เธอสละให้มาเป็นทุน ฉันก็จะลงแรงทำให้มันเป็นธุรกิจที่สะอาดเป็นธรรมให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เริ่มตั้งแต่จ่ายเงินให้ผู้ผลิตอย่างยุติธรรมก่อนเลย แบบนี้น่าจะตรงกับความตั้งใจเธอนะ หืม?”
“ถ้าได้แบบนั้นจริงๆ จะเป็นพระคุณมากครับ ผมคงไม่ขออะไรอีกแล้ว”
“อืม แต่ฉันมีข้อแม้นะ”
“…?”
“เรื่องดำเนินการค่าลิขสิทธิ์ เราจะทำเป็นรายไตรมาสไม่ก็รายครึ่งปี แต่ละครั้งเธอจะต้องเป็นคนเซ็นเอกสารขั้นสุดท้ายด้วยมือตัวเองเท่านั้น”
เป็นข้อแม้ที่ไม่ได้ยุ่งยากอะไรสำหรับกยองฮา เขาจึงพยักหน้าตกลง
‘จากนี้ เราก็มีเหตุให้ต้องบินมาเกาหลีทุกๆ สามเดือนแล้ว!’ มานซูร์โห่ร้องอย่างยินดีอยู่ในใจ
มานซูร์ยื่นมือออกมา ใบหน้ายังเปื้อนยิ้มไม่คลาย
“งั้นถือว่าตอนนี้เราเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจกันแล้วนะ ฝากตัวด้วย”
“เช่นกันครับ”
สองคนจับมือกัน หารู้ไม่ว่าภายหลังการจับมือครั้งประวัติศาสตร์นี้ ส่งผลให้ตลาดกาแฟทั่วโลกสั่นสะเทือน หลายสิ่งถึงกับเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน แน่นอนว่าไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
“อ้อ แล้วก็มีเรื่องจะขอร้องอีกหน่อย…”
“เชิญครับ”
“ขอพักที่บ้านเล็กสักคืนค่อยกลับได้ไหม”
“…”
***
ดึกดื่นค่อนคืน
ต๊อก ต๊อก ต๊อก!
ฮัสซันนั่งอยู่บนพื้นอนดลอันอบอุ่น ปอกไข่ปิ้งที่ถูกส่งมาให้เป็นของว่างรอบดึก ส่วนมานซูร์ก็ยกน้ำข้าวหวานขึ้นซด สายตานั้นคอยแต่จะเหลือบมองไปที่เปลือกมันหวานเผากองโตอย่างแสนเสียดาย สองคนสนทนากันไปพลางๆ
“อ้อ ราชกุมาร เรื่องชื่อบริษัทน่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้ว ว่ามาๆ คิดชื่อเหมาะๆ ออกแล้วรึ”
“ชื่อ ‘คาจึอา[1]’ ดีไหมพ่ะย่ะค่ะ”
“คาจึอา? ภาษาอะไรน่ะ ไม่น่าใช่ภาษาอังกฤษ”
“ภาษาเกาหลีพ่ะย่ะค่ะ”
“เกาหลี?”
“พ่ะย่ะค่ะ เสียงนี้ตีความเป็นภาษาอังกฤษได้ว่า ‘go’ พ่ะย่ะค่ะ”
มานซูร์เข้าใจเจตนาฮัสซันได้ในทันที
“ใช้นามสกุล ‘โก’ ของโกกยองฮา มาเป็นสัญลักษณ์สื่อถึงเขาโดยนัยในภาษาเกาหลีสินะ”
แบบนี้น่าจะได้คะแนนจิตพิสัยเพิ่มจากกยองฮาชัวร์ๆ!
“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ”
“ฟังคร่าวๆ ก็ดูเป็นความคิดที่ดี… แต่ว่า มันออกจะเฉพาะตัวเกินไปรึเปล่าสำหรับธุรกิจที่ตั้งเป้าขยายไปทั่วโลก อืม…ที่จริงบริษัทที่เอาภาษาแม่มาตั้งชื่อก็ใช่ว่าจะไม่มีน่ะนะ”
“ถ้าเป็นจุดนั้น ไม่จำเป็นต้องกังวลพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
“…หืม?”
“เมื่อไม่นานมานี้ ทรงทราบดีใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะว่าบิทคอยน์[2]กำลังเป็นที่นิยมทุกหย่อมหญ้า”
“อ่าฮะ”
“ช่วงนั้น เวลาที่นักลงทุนชาวเกาหลีจะซื้อคอยน์ในตลาด มักใช้คำว่า ‘คาจึอา!’ ในความหมายว่า go พ่ะย่ะค่ะ ต่อมาคำนี้ก็ถูกเผยแพร่ออกไปยังนักลงทุนต่างชาติ เป็นคำภาษาเกาหลีที่นำแฟชั่นจนทั่วโลกคุ้นเคยกันดีทีเดียวพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้ จริงรึ งั้นก็ลุยด้วยชื่อนี้แหละ…”
มานซูร์ผลักไข่ปิ้งหนึ่งฟองของตนไปไว้ต่อหน้าฮัสซัน
“เอ้านี่ รางวัล กินอีกสักฟองเถอะ”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
***
ปัง!
แจ็ค หม่าทุบโต๊ะพลางลุกขึ้นยืน
“เป็นเรื่องจริงเหรอครับ!”
มีข่าวว่า มานซูร์เพิ่งเดินทางกลับจากเกาหลีโดยมีขวัญตอบแทนติดมือไปด้วย ซึ่งก็คือไวน์มัตสึทาเกะชนิดพรีเมียม ฟังเผินๆ เหมือนจะเป็นข่าวดี แต่แล้วแจ็ค หม่าก็คล้ายถูกแรงกดท่วมหัวไหล่ทำให้ข่าอ่อน ต้องทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
‘มานซูร์หอบสัญญาต่อเรือสนนราคาสามร้อยล้านดอลล่าร์ไปให้เกาหลีเป็นของขวัญ ถึงได้รับไวน์มัตสึทาเกะระดับพรีเมียมกลับมา แบบนี้เราต้องให้อะไรถึงจะสมน้ำสมเนื้อล่ะ?’
มือขวาคนสนิทไตร่ตรองแทนผู้เป็นนาย แล้วก็เอ่ยแบบกล้าๆ กลัวๆ
“อ่า ท่านประธานใหญ่ครับ เอาอย่างนี้ไหมครับ”
“…?”
***
[ข่าวต่อไป เป็นข่าวที่ทางการจีนตัดสินใจดำเนินการสอบสวนและจำกัดการผลิตและจัดจำหน่ายสินค้าผิดกฎหมายภายในประเทศอย่างใกล้ชิดร่วมกับกระทรวงต่างๆ ของประเทศเกาหลีเรา อย่างไรก็ตาม ในอนาคตอันใกล้นี้ จะมีการลงนามข้อตกลงเป็นครั้งแรก ซึ่งนับว่า เป็นการแสดงเจตจำนงแรงกล้าเพื่อปราบปรามการละเมิดลิขสิทธิ์ชนิดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ ผู้สื่อข่าว คิมอูรี รายงาน] пᴏveʟɢᴜ.cᴏᴍ
[พิพิธภัณฑ์ในเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ได้นำส่งวัตถุโบราณประจำราชวงศ์โกรยออันเป็นมรดกทางวัฒนธรรมจำนวนทั้งสิ้นสิบสองชิ้นกลับคืนสู่เกาหลีเราเป็นที่เรียบร้อย ถือว่ายุติข้อพิพาทที่ยืดเยื้อมาถึงสิบกว่าปี โดยกรณีประวิงเวลานี้ถูกนำกลับมาพิจารณาใหม่อย่างเร่งด่วนเมื่อเดือนที่ผ่านมา เบื้องหลังการเห็นพ้อง…]
[โครงการก่อสร้างท่อส่งน้ำมัน เชื่อมระหว่างเกาหลีใต้และรัสเซียได้รับการตอบรับอย่างเป็นทางการ พร้อมเดินหน้าอย่างเต็มรูปแบบแล้ว โดยจะเริ่มภายในครึ่งปีหลังนี้]
[วันนี้บริษัทแอมะซอน เว็บไซต์อีคอมเมิร์ซขายของออนไลน์ใหญ่ระดับโลกได้ยืนยันอย่างเป็นทางการผ่านสื่อต่างๆ ทางโซเชียลเน็ตเวิร์กแล้วว่า จะเข้ามาขยายตลาดในประเทศเกาหลีเราอย่างจริงจัง ที่ผ่านมาอาจเป็นเพียงแค่ข่าวลือ ทำให้เป็นที่ถกเถียงกันไม่น้อย นักวิชาการได้ให้ความเห็นว่า น่าจะส่งผลเชิงบวกด้านอัตราการจ้างงาน…]
“หมู่นี้ ขอแค่เปิดทีวีก็มีแต่ข่าวชวนให้อารมณ์ดี”
“นักการทูตเราเก่งไม่ใช่เล่นนะเนี่ย”
‘แหม ก็พูดไป!’
อันอิลเทซึ่งแอบได้ยินพนักงานในร้านคุยกัน หรี่ตาด้วยความรู้สึกลึกๆ ที่ต่างจากคนเหล่านั้นราวฟ้ากับเหว ระยะหลังมานี้เขารู้สึกพารานอยด์ หวาดระแวงแปลกๆ
‘มีข่าวว่า ต่างประเทศมาเอื้อเฟื้ออะไรให้บ้านเราทีไร หวั่นใจไปหมดเลยวุ้ย…’
ไหนจะสายเรียกเข้าที่หลั่งไหลมาแบบต่อเนื่อง ไหนจะข้อเสนอขอเข้ามาเป็นผู้สนับสนุนเงินบริจาคกันอย่างล้นหลาม แรกๆ ก็ชื่นใจอยู่หรอก แต่หลังๆ มานี้ออกจะมากเกินไปแล้ว
‘งานยุ่งยิ่งกว่าตอนเป็นเถ้าแก่ร้านตามสั่งอีก โอย…’
อืดดด- อืดดด-
จู่ๆ มือถือในกระเป๋าก็สั่นให้อันอิลเทได้สะดุ้ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ล้วงหยิบมันออกมา บนหน้าจอแสดงเลขหมายที่เขาไม่รู้จัก อืม เหมือนอย่างที่คาดไว้เลย
ต่อสู้กับใจตัวเองจนถึงแก่เวลา อันอิลเทก็ยอมกดรับสายในที่สุด แต่สีหน้ากลับคล้ายคนกำลังร้องไห้เข้าไปทุกที
“สวัสดีครับ ที่ไหนนะครับ? อ่า ครับๆ ครับผม อยากสนับสนุนเงินบริจาคหรือครับ ได้ครับ…”
คู่สนทนาไม่ยอมวางสาย เขาจึงได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วงจนพื้นแทบยุบ พลางขยับตัวเปลี่ยนท่าเปลี่ยนตำแหน่ง
ระหว่างนี้พนักงานทั้งหลายที่สะสางงานเรียบร้อยแล้วก็มารวมตัวกันหน้าทีวี จดจ่อรอดูซีรีส์ฝันรักเชฟนักปรุงตอนที่จะออกอากาศวันนี้ ซึ่งมีกยองฮาเป็นนักแสดงรับเชิญพิเศษ
***
“อุ๊ยตายๆๆ คุณพระ…”
“กยองฮาเลิศกว่าดาราทั่วไปหลายขุมเลยอะ โอ๊ย โอ๊ยๆ พ่อคุณทูนหัวคุณโดจินของฉัน โถ่ถัง พออยู่ข้างกยองฮา กลายเป็นปลาหมึกปิ้งไปซะนี่ ดูหุ่นกับสัดส่วนสิ”
แม่ของอึนช่อลร่วมกับแม่ของกยองจินกำลังกระหน่ำชมกยองฮาในจอทีวีไม่หยุด อียองซุกพลอยได้หน้ายืดอกยืดคออย่างภูมิใจไปกับเขาด้วย ขนาดซีรีส์จบตอนไปแล้ว แม่ๆ ก็ยังซุบซิบกันต่อประหนึ่งหาจุดสิ้นสุดไม่ได้ คราวนี้เป้าหมายกลายเป็นอียองซุก เธอกำลังเป็นที่อิจฉาตาร้อนจนคับอก
“ยังไงก็ตาม ยัยคุณนายนี่ต้องทำบุญหนักกู้โลกไว้เมื่อชาติก่อนแน่ๆ ถึงได้ลูกชายแสนดีขนาดนี้”
“ฉันก็ว่าอยู่ แล้วไม่ใช่แค่นั้นนะ ลูกสะใภ้ก็ดี๊ดีเหลือเกิน”
ความเคารพรักที่จีฮยอนมีต่อแม่สามี คนรอบข้างอียองซุกไม่มีใครไม่รับรู้
“ว่างปุ๊บ สองคนแม่สามีลูกสะใภ้เป็นต้องไปออกเดต”
“ฉันกับลูกสาวฉันยังไม่ขนาดนี้เลย ดูๆ ไปก็ไม่เหมือนแม่สามีลูกสะใภ้ เหมือนแม่ลูกกันจริงๆ มากกว่า เห็นสองคนอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ทีไรนะ โฮ้ย กลิ่นโชยเลยล่ะ เหม็นความรักกก~”
แต่ก็ใช่ว่าบทสนทนาจะมีเพียงเรื่องน่ายินดี
“เออนี่ แม่กยองฮา สองคนนั้นแต่งกันได้กี่ปีแล้วนะ”
“…สักสามปีแล้วมั้ง ทำไมเหรอ”
“ก็รักกันออกจะหวานชื่นปานนั้น สงสัยนิดๆ ว่าทำไมยังไม่มีข่าวน่ะ”
“ข่าว?”
“เอ้า อะไรกัน ก็ทายาทรุ่นสองไง”
หน้าอียองซุกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแข็งค้าง ทว่า น้ำเสียงที่ตอบออกไปกลับฟังสบายๆ เหมือนไม่ใส่ใจนัก
“อ๋อ โอ๊ย เรื่องนั้นเดี๋ยวสองคนก็จัดการกันเองแหละน่า สมัยนี้พ่อแม่เข้าไปแทรกแซงไม่ได้นะ จะโดนโกรธเอา ไม่รู้เหรอ”
“แหม… ไม่ใครก็ใคร อาจจะมีสักคนที่ควรไปหาหมอ ตรวจสุขภาพดูก็เป็นได้นี่”
อียองซุกตาเขียวปัด
“เอ๊ะ ป้าๆ พวกนี้นี่ ฉันบอกให้รอดูไปไงเล่า! มาเที่ยวเล่นบ้านคนอื่นสบายใจเฉิบกินกันซะพุงกาง ยังจะพูดไปเรื่อยนะ …ไปเลย กลับไปได้แล้ว!”
“อ้าว เดี๋ยวสิ ฉันแค่…”
“จึ๊!”
อียองซุกดันหลังคุณนายทั้งคู่ออกมานอกประตูโถงทางเข้า ก่อนจะจัดการปิดประตูตามดังปังเป็นนัยว่า เธอชักจะโมโหแล้วนะ จากนั้นไม่นาน ก็แอบหยิบมือถือขึ้นมาลูบๆ พลางถอนหายใจไม่หยุด
***
“เอ๊ะ ที่รัก”
“คะ? มีอะไรคะพี่”
“เดือนนี้มาช้าเกินไปรึเปล่า”
จีฮยอนเข้าใจความหมายทันที ยกนิ้วขึ้นมานับ
“ทักแบบนี้เลยเพิ่งรู้สึก ช้าเกินจริงๆ ด้วยค่ะ”
ปกติ นักแสดงหญิงไม่น้อยที่ต้องบริโภคยาคุมกำเนิดตลอดช่วงถ่ายทำซีรีส์หรือภาพยนตร์ เนื่องจากปัญหาการมีประจำเดือนอาจพาอาการอื่นๆ ที่ควบคุมไม่ได้ตามมาอีกเป็นพรวน ทำให้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อตารางของกองถ่าย
แต่กับนักแสดงหญิงที่ชื่อจีฮยอนนั้นเป็นข้อยกเว้น
เธอแทบไม่เคยปวดท้องประจำเดือนเลย คงเพราะรับประทานแต่อาหารชั้นดีเปี่ยมโภชนาการมาตลอดอย่างต่อเนื่อง กระทั่งปัญหาผิวพรรณหรือเรื่องอารมณ์แปรปรวนช่วงรอบเดือนก็แทบไม่มีมาให้กวนใจ อย่างไรก็ดี เธอต้องหามรุ่งหามค่ำอยู่ในกองถ่ายบ่อยๆ ทำให้รอบเดือนในระยะหลังนี้ชักจะมามากมาน้อยไม่สม่ำเสมอ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เคยเจอที่มาช้ากว่ากำหนดเช่นวันนี้
“หักโหมมากไปรึเปล่านะ ช่วงนี้”
“อืม- แต่เมื่อวานมีงานปิดกล้องไปแล้วนะ จากนี้ก็พักให้มากหน่อย เดี๋ยวก็คงกลับมาเป็นปกติแหละค่ะ”
“โอเค พี่จะทำของดีๆ ไว้ให้กินเป็นกระบุงโกยเลย”
“อิอิ- แค่ได้ฟังก็ชื่นใจไปถึงไหนๆ แล้ววว”
“งั้นเดี๋ยวทำให้ตอนนี้ก่อนเลยหนึ่งอย่าง ที่รักอยากกินอะไรที่สุดล่ะ”
“อืม- ”
จีฮยอนตอบโดยไม่คิดมาก
“ของเปรี้ยวๆ ค่ะ”
“…?”
“…!”
ทั้งคู่ตาจ้องตากันอยู่เช่นนั้นเงียบๆ ครู่สั้นๆ
จากนั้นก็เริ่มพุ่งตัวไปค้นตามลิ้นชักต่างๆ ทั้งในห้องน้ำและห้องอื่นๆ เพื่อหาชุดตรวจครรภ์ที่ซื้อทิ้งไว้เมื่อไม่นานมานี้
***
“เอาล่ะ ผมขออนุญาตประกาศผลเลยก็แล้วกันนะครับ รางวัลเอ็นเตอร์เทนเมนท์อะวอร์ด สำหรับนักแสดงหญิงหน้าใหม่ยอดนิยมแห่งปี ครั้งที่ XX เป็นของ… คิม จี ฮยอน!”
“ขอแสดงความยินดีกับคุณคิมจีฮยอนด้วยนะคะ คุณคิมจีฮยอนได้สร้างปรากฏการณ์สะเทือนวงการไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงต้นปีที่ผ่านมา ด้วยการรับบทเป็นซงอึนจู เชฟฝึกหัดในซีรีส์ดังทะลุจอฝันรักเชฟนักปรุงนั่นเองค่ะ เป็นเรื่องที่ได้รับความรักความนิยมจากผู้ชมอย่างล้นหลามทีเดียว แล้วไม่ใช่แค่นั้นนะคะ เธอยังเป็นที่กล่าวขานในหมู่นักแสดงรุ่นกลางซึ่งได้ร่วมแสดงเรื่องเดียวกันอีกด้วยว่าอนาคตไกลแน่นอน ต้องบอกเลยว่าแต่ละท่านนี่ชื่นชมกันมาแบบไม่มีใครยอมใคร น่าเสียดายจริงๆ ที่วันนี้คุณคิมจีฮยอนไม่สามารถมาร่วมงานประกาศรางวัลของเราได้ ดังนั้น คุณนักเขียนอีอีนซุกจะทำหน้าที่เป็นผู้รับรางวัลแทนเธอ และตอนนี้คุณนักเขียนอยู่หน้าไมโครโฟนแล้ว เชิญเลยค่ะ”
“คุณจีฮยอนยินดีด้วยนะ แล้วก็ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ขอพื้นที่ตรงนี้ยืนยันต่อหน้าทุกท่านว่า คุณจีฮยอนของพวกเรามีคุณสมบัติเหมาะสมกับรางวัลนี้ที่สุด ฉันอดคิดไม่ได้ว่าที่ผ่านมาเป็นเพราะความพยายามและตั้งใจของคุณจีฮยอนนี่แหละค่ะ ที่ทำให้ซีรีส์ของเราได้รับความรักความเอ็นดูมากมายขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆ จากใจค่ะ ถ้วยรางวัลนี้ฉันขอรับไว้ก่อน สัญญาจะดูแลอย่างดีก่อนส่งมอบถึงมืออย่างแน่นอน อ้อ แล้วก็เจ้าหนูทึนทึน (แปลว่า แข็งแกร่ง) ทึนทึนคือชื่อเล่นลูกในท้องก่อนคลอดของคุณจีฮยอนน่ะค่ะ อีกไม่นานก็จะออกมาดูโลกแล้วน้า อย่าทำแม่เหนื่อยมากนักล่ะ คลอดไวๆ แข็งแรงๆ นะจ๊ะ!”
***
รถคันหนึ่งแล่นมาจอดที่หน้าลานตึกอะพาร์ตเมนต์
ล้อหยุดสนิทนิ่งยังไม่ทันไร ประตูด้านหลังก็เปิดผลัวะ ก่อนที่เด็กหญิงตัวน้อยจะวิ่งตื๋อออกมา อ้าสองแขนโผเข้าใส่
“คุงย่า~”
“ตายแล้ว ฮเยซู เดี๋ยวก็ล้มหรอก~ อย่าวิ่งสิ!”
อียองซุกก้าวเข้าหาหลานสาวเพื่อย่นระยะลง รับเด็กหญิงเข้าสู่อ้อมกอด
“คุงย่า คิถุงจัง”
“อือหือ อือหือ เหรอจ๊ะ หมาน้อยน่ารักของย่า”
“แม่ครับ”
กยองฮาเพิ่งได้ลงจากรถ วิ่งตามหลังมา อียองซุกยิ้มแย้มยินดีที่ได้เจอลูกชาย
“จ้ะ ไปเที่ยวกันมา เป็นยังไงบ้างล่ะ”
“ก็ดีครับ แต่จะดีกว่านี้ถ้าแม่ไปด้วย…”
“เอ๊ะ บอกแล้วไงว่าแม่ไปก็มีแต่จะเป็นภาระ”
จนบัดนี้ เธอไม่เคยเข้าไปยุ่มย่ามก้าวก่ายเรื่องของลูกชายและลูกสะใภ้เลย กระทั่งปีที่แล้วที่มีหลานสาวตัวน้อยเพิ่มเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ ถึงได้เริ่มสนุกกับการเลี้ยงเด็กขึ้นมาบ้าง
ปีนี้เมื่อทริปครอบครัวมีฮเยซูเข้ามาร่วมด้วย สามคนยกทีมกันไปเที่ยวยุโรป จึงไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันหลายเดือน
อียองซุกเพิ่งรู้สึกตัวว่าเธอเหงาแค่ไหน
“พูดอะไรอย่างนั้นครับ นี่แม่ไม่ไป แทบพูดไม่ออกเลยว่าเหนื่อยกันขนาดไหน”
“หืม ยังไงนะ?”
“ก็ยัยหนูติดคุณย่านี่น่ะสิครับ ไปไหน เจออะไรดีๆ เข้าหน่อยเป็นต้องมอง ต้องจับ แล้วก็ต้องเรียกหาย่าก่อนเป็นอันดับแรก บ่นอยู่นั่นว่าทำไมไม่พาย่ามาด้วย บ่นจนผมหูชา”
“…ฮเยซูของย่า คิดถึงย่าขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ”
“อื้อ! คุงย่าไปด้วย คาวหน้านะ!”
อียองซุกแสบจมูกขึ้นมากะทันหัน พูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่ จังหวะนั้น กยองฮาก็แอบจิ้มสีข้างลูกน้อยไปสองที นั่นแหละ ฮเยซูถึงทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก รีบพูดต่อแจ้วๆ
“คาวหน้าถ้าคุงย่าไม่ไป ฮเยซูไม่ไป!”
“…จ้ะ จ้ะ รู้แล้ว เอ้า เข้าบ้านเถอะ อย่าอยู่ตรงนี้เลย ข้างนอกหนาว”
อียองซุกส่งหลานสาวให้กยองฮา หันหลังออกเดินนำหน้า
ยกแขนเสื้อกดซับหัวตาที่ชักจะปวมปูดขึ้นมาไปพลางๆ
……………………
[1] คาจึอา (가즈아) มาจากคำว่า คาจา (가자) ที่แปลว่า ‘ไปกันเถอะ’, ‘มุ่งไปเลย’ โดยเป็นการออกเสียงให้ดูฮึกเหิมมากขึ้น
[2] บิทคอยน์ (Bitcoin) คือ เงินตราแบบดิจิทัล (cryptocurrency) และเป็นระบบการชำระเงินที่ยอมรับกันทั่วโลก ถือเป็นเป็นสกุลเงินดิจิทัลแรกที่ใช้ระบบกระจายอำนาจ ไม่มีธนาคารกลางหรือผู้คุมระบบแม้แต่คนเดียว การซื้อขายเกิดขึ้นระหว่างจุดต่อเครือข่าย (network node) โดยตรง ผ่านการเข้ารหัสลับ ซึ่งจะถูกตรวจสอบโดยรายการเดินบัญชีแบบสาธารณะ (บล็อกเชน)
