📣 ถ้ามองไม่เห็นเนื้อหาหรือลิ้งก์โหลด pdf เราแนะนำให้เปลี่ยน browser ที่ใช้งาน/เปิด javascript ด้วยจ้า
🆕 ลิงก์โหลดนิยาย 4sh กับ gdrive ไม่ใช่ของเรา รีบโหลดกันนะ ถ้าลิงก์ตายไฟล์หายก็คือหาย ไม่มีสำรองจ้า

อ่านนิยายฟรี Delicious by Touch สูตรลับ ฉบับสัมผัส – ตอนที่ 149

บทที่ 149
QR Code Facebook Twitter Telegram Pinterest

­“เอะอะโวยวายอะไรกันเนี่ย”

คิมบกพัล ชาวบ้านย่านอันกุกดงเปิดหน้าต่างชั้นสองมองลงไปเบื้องล่าง แล้วก็ต้องอึ้งเพราะสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า คือภาพทุกซอกทุกซอยแน่นขนัดไปด้วยคลื่นมนุษย์! ตั้งแต่เกิดมาเขาเพิ่งเคยเจออะไรแบบนี้ แถมที่นี่ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมอย่างหมู่บ้านโบราณฮันอกเสียหน่อย

“เอะอะหนวกหูจะตายแล้วโว้ย” ชาวบ้านละแวกเดียวกันก็กำลังประสบเคราะห์กรรม

การจะให้ผู้คนที่รวมตัวเป็นกลุ่มก้อนมืดฟ้ามัวดินเช่นนี้อยู่กันเงียบๆ ถือเป็นการฝันกลางวันอย่างหนึ่ง ต่อให้คนเพียงส่วนเดียวสนทนากันเล็กน้อยคำสองคำ เสียงเบาๆ นั้นก็กลายเป็นดังกระหึ่มได้ ชาวบ้านที่ออกไปจ่ายตลาดและกำลังจะกลับเข้าบ้านถึงกับลมแทบจับ ทำอะไรไม่ถูก

‘เพิ่งจะเคยเห็นหัวมุมบ้านเรามีคนต่อแถวยาวขนาดนี้’

เหตุการณ์ทั้งหมดส่งผลให้เจ้าหน้าที่ประจำสถานีตำรวจใกล้เคียงจำต้องวิ่งวุ่นรับคำร้องเรียนของประชาชนที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่หมดไม่สิ้น ใกล้จะจับไข้กันอยู่รอมร่อ

และแล้วเรื่องก็แดงมาถึงฮันอุลสาขารองจนได้

กยองฮาไม่ใช่พ่อค้าพ่อขายหน้าเงินที่ไหน หากร้านของเขาเป็นต้นเหตุให้ชาวบ้านเดือดร้อนแบบนี้ ก็ถึงคราวต้องจัดการแก้ปัญหาให้สิ้นซากโดยพลัน

“คงได้แต่เปลี่ยนไปใช้ระบบจองแล้วล่ะ”

“อะไรนะครับ/คะ”

พนักงานทั้งร้านถามพร้อมกันเป็นเสียงเดียว กยองฮากล่าวหนักแน่น

“แจ้งการเปลี่ยนแปลงขึ้นป๊อปอัปในโฮมเพจไว้ให้ด้วยนะ แต่นี้ต่อไป ลูกค้าต้องจองคิวเท่านั้นถึงจะสามารถเข้ารับประทานอาหารที่นี่ได้”

การตัดสันใจของกยองฮาครั้งนี้ดูปลอดโปร่งไม่ลังเลแม้แต่น้อย อาจเพราะเขาเก็บไปคิดแล้วคิดอีกไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้วก็เป็นได้

***

ลูกค้าเก่าของร้านฮันอุลสาขารองก็ใช่ว่าจะรอดพ้นวิกฤตินี้

[ชมดอกไม้] ฮันอุลสาขารองเปลี่ยนเป็นระบบจองคิวล่วงหน้าแล้วค่ะ ฮรือๆ

– [พิงกี้] ไม่ต้องเศร้าหรอกค่ะ ควรดีใจด้วยซ้ำน้า ที่ผ่านมายืนรอกันสามชั่วโมงก็โหดเกิน แข้งขาปวดไปหมด…

– [นางฟ้าซอนยอง] เห็นด้วยค่ะ ระบบจองคิวดีกว่ามากมาย ช่วยประหยัดเวลาได้เยอะเลย

เรื่องเมนูขึ้นราคาก็มีคนกล่าวถึงเช่นเดียวกัน

[จอย] ได้ข่าวว่าปรับราคาขึ้นด้วยแหละ เมนูละพันวอน

– [เฮโมซู] ผมว่า เพราะเปลี่ยนระบบมาเป็นจองคิวครับ ร้านเองก็ต้องคำนึงถึงช่วงที่ไม่มีคนจองด้วยเหมือนกัน อีกอย่าง เอาจริงๆ ผมรู้สึกว่าที่ผ่านมาเขาขายถูกเกินไป นี่อุตส่าห์ขึ้นราคามาพันวอน ต้องขอบคุณร้านด้วยซ้ำไปครับ

– [เมฆหวานจ๋อย] ใช่ค่ะ แถมยังเป็นมิชลินสามดาวด้วย ขนาดขึ้นราคาแล้วก็ยังถูกมากๆ แบบไม่สมเหตุสมผล จนชาวต่างชาติช็อคกันไปหมดแล้ว ไม่เคยเจอมิชลินสามดาวที่ไหนอาหารราคาถูกเบอร์นี้

ความเห็นส่วนใหญ่โน้มเอียงไปในทางบวก กลายเป็นว่าคนที่ยินดีกับการเปลี่ยนแปลงนี้มีมากกว่า อันอิลเทส่องผลตอบรับทางโซเชี่ยลเงียบๆ ก่อนเอ่ขึ้น

“แต่ไอ้ระบบเก็บเงินล่วงหน้าตอนจองนี่จะโอเครึ”

ระยะหลังๆ นี้ การจองที่นั่งไว้แต่ ‘โนโชว์’ หรือไม่มาปรากฏตัวตามเวลาถือเป็นปัญหาใหญ่ระดับสังคมทีเดียว หลายคนจองทิ้งไว้ พอถึงเวลากลับไม่มาที่ร้าน และไม่แจ้งล่วงหน้าว่าขอยกเลิกด้วย

“ผมคิดนานเลยล่ะครับ ก่อนจะตัดสินใจแบบนี้” กยองฮายืนยัน

อันอิลเทพยักหน้า

“อืม ก็จริงนะ จองไว้แต่ดันไม่มา เราก็งานเข้าเท่านั้นเอง… ถ้างั้นเรื่องระเบียบการจองล่วงหน้าแล้วไม่มีการคืนเงินนี่ ต้องอธิบายลูกค้าให้ชัดเจนนะว่าเป็นกฎของร้าน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวได้มีมาโวยวายทีหลังแน่”

จินโอซึ่งเป็นฝ่ายฟังและจดบันทึกมาตลอดเสนอตัว

“เรื่องนั้นผมจัดการเองครับ ยังไงผมก็รับผิดชอบทุกอย่างเกี่ยวกับโฮมเพจอยู่แล้ว ว่าแต่เราจะเริ่มเปิดให้จองได้เมื่อไหร่ครับ วันแรกเอาเป็นวันไหนดี?”

ประโยคหลังเขาจงใจถามกยองฮา เนื่องจากเถ้าแก่ใหญ่อย่างอันอิลเทบอกเขาไว้ว่า ถ้าเป็นประเด็นที่เกี่ยวกับสาขารองให้ปรึกษากับกยองฮาโดยตรงได้เลย

“ใส่เป็นช่วงอาทิตย์หน้าได้ไหม สักวันจันทร์?” กยองฮาถามกลับ

“ได้ครับ ผมจัดให้ได้สบายมาก แล้วพวกลูกค้าที่จองไว้แต่มาสายนี่จะเอายังไงดีครับ ยืดเวลารอได้แต่ก็ไม่ควรให้ดีเลย์เกินไปนะผมว่า” จินโอตอบ มีความน่าเชื่อถือปนอยู่ในน้ำเสียง

ความหมายของจินโอคือ คนที่จองไว้แล้วมาสาย ออเดอร์จะเข้าช้า ได้รับอาหารช้า และกว่าจะรับประทานเสร็จ คงกระทบลูกค้าที่จองต่อไปเป็นทอดๆ

“จำกัดไว้ ไม่เกินสิบนาทีดีไหม”

“ประมาณนั้นน่าจะกำลังดีครับ”

และแล้ว การปรับระบบร้านขนานใหญ่ก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็วจนลุล่วง

***

วันแรกของการเปิดจองล่วงหน้าดำเนินไปอย่างราบรื่น

เพียงเลือกเมนูที่ต้องการสั่งทางโฮมเพจไว้ก็เรียบร้อย การสำรองที่นั่งก็ใช้วิธีโอนผ่านธนาคาร และคงเพราะแจ้งไว้ชัดเจนว่า ลูกค้าท่านใดที่มาสายเกินกว่าสิบนาทีจะไม่ได้รับอาหารตามที่ออเดอร์ จึงไม่มีใครสายแม้แต่คนเดียว

“พอเปลี่ยนมาเป็นแบบนี้ ชีวิตดีขึ้นเป็นกองเลยค่ะ มีเวลาหายใจหายคอมากกว่าเดิมอีก”

ดังเช่นประโยคที่แม่ของด็อกโฮเปรย พนักงานต่างก็ยิ้มแย้มสบายใจแบบคนมีเวลาว่าง กยองฮาเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

‘รู้งี้น่าจะเปลี่ยนตั้งนานแล้วไหมน้า’ กยองฮาคิดคนเดียวเงียบๆ

แม่ของด็อกโฮหัวเราะพลางกระซิบกระซาบ

“แล้วก็ดูมีคลาส หรูหราขึ้นอีกระดับด้วยนะคะ ว่าไหม”

“จริงด้วยครับ”

เพราะเหตุการณ์จำพวกลูกค้าใจร้อนเอาแต่จะเร่งให้เสิร์ฟเร็วๆ กับพนักงานที่ต้องมาคอยพยายามรักษาเวลาประหนึ่งวินาทีเดียวก็มีค่านั้น ไม่มีให้เห็นแล้ว คิดอีกที ที่เป็นเช่นนี้ก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือ รอยยิ้มพนักงานในห้องอาหารสดใสเบ่งบานไม่ต่างจากดอกไม้

“พระเจ้า เหมือนได้ลมหายใจคืนมาเลยแฮะ”

แม้ตอนนี้โต๊ะจะเต็มแน่นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ทว่า เทียบกับความแออัดเมื่อก่อนแล้ว วันนี้ดูโปร่งโล่งสบายกว่ามากนัก และด้วยเหตุนี้ ท่วงท่ายามมินซูยกจานเปล่า กับมือไม้ซองช่อลยามเก็บโต๊ะจึงดูสง่างามจับตา

‘เดี๋ยวนะ ไหนๆ ก็มีเวลาเพิ่มแล้ว… เอารถเข็นมาใช้ซะเลยไหม’

เป็นความคิดที่ไม่เลวทีเดียวเมื่อคำนึงถึงความสะดวกลดทอนภาระของพนักงานห้องอาหารและความดูดีในสายตาลูกค้า ทางเดินระหว่างโต๊ะก็กว้างเหลือเฟือขนาดที่ผู้ชายสามคนเดินสวนกันได้ แต่ที่ผ่านมาพนักงานยกถ้วยชามด้วยมือเปล่าเพราะร้านอัดแน่นไปด้วยลูกค้าตลอด จึงจำเป็นต้องคอยระวังระยะพร้อมทั้งใช้พื้นที่อย่างมีประสิทธิภาพ

นอกจากนี้ ที่ทำเนียบประธานาธิบดีก็ยังใช้รถเข็นลำเลียงอาหารเลยไม่ใช่หรือ บางทีหากลูกค้าเห็นอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะพร้อมรถเข็น อาจรู้สึกประทับใจกว่าเดิมก็ได้ ใครจะรู้

“ยอดจองเป็นไงบ้าง” กยองฮาเดินไปที่เคาน์เตอร์

ซุนกุกยุ่งง่วนไปหมด ไหนจะรับโทรศัพท์ ไหนจะเช็คคอมพิวเตอร์ แต่ก็ยังตอบ

“ช่วงสองอาทิตย์เต็มแน่นหมดแล้วครับ คิดว่ามาเรื่อยๆ แน่นอน…”

กริ๊งงง!

ขณะยื่นมือไปรับโทรศัพท์ ซุนกุกก็หันมาบ่นอุบเบาๆ

“ผมออกไปจากเคาน์เตอร์ไม่ได้สักก้าวเลยครับ วางปุ๊บ ยังไม่ทันพ้นห้าวิฯ ก็มีสายเข้าต่อแบบนี้ทุกระยะ …สวัสดีครับ ฮันอุลสาขารองครับ สำรองที่นั่งเหรอครับ ถ้าเป็นคิวตอนนี้ คุณลูกค้าต้องรอสิบห้าวันนะครับ …ครับ เราไม่รับจองผ่านโทรศัพท์ครับ จองผ่านอินเทอร์เน็ตอย่างเดียวครับผม”

ปากสนทนา ตาก็ขยับตามหน้าจอ คอยเช็คสถานะการจองทางอินเทอร์เน็ตแบบเรียลไทม์

“ฝากด้วยนะ ขอบใจมาก”

“ครับพี่” ซุนกุกพยักหน้า

กยองฮาวางความกังวลลง ตรงเข้าครัว

ที่นั่งว่างซึ่งลูกค้าชุดก่อนลุกออกไป ถูกแทนที่ด้วยลูกค้าใหม่ทันทีอย่างรู้เวลา ระบบการจองล่วงหน้าในวันแรกดำเนินไปเช่นนี้

***

[พฤติกรรมน่าละอายของนักท่องเที่ยวจีน]

… ไม่นานมานี้ ร้านอาหารตามสั่งชื่อดังในเกาหลีตกเป็นเป้าวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก สาเหตุเบื้องหลังที่ทำให้ทางร้านต้องเปลี่ยนระบบการต้อนรับลูกค้ามาเป็นแบบสำรองที่นั่งล่วงหน้านั้น ได้รับการเปิดเผยแน่ชัดแล้ว ร้านดังกล่าวได้รับการร้องเรียนด้านพฤติกรรมอันไร้จิตสำนึกของนักท่องเที่ยวมาโดยตลอด ถึงเวลาแล้วหรือยังที่ประชาชนชาวจีนต้องปรับทัศนคติใหม่ ยกสถานะของตัวเองขึ้นเสียบ้าง จำเป็นหรือที่ต้องมาคอยรับการชี้หน้าดูหมิ่นจากเพื่อนบ้านรอบข้างเช่นนี้ นี่ไม่ใช่เรื่องตลกแม้แต่น้อย

สีจิ้นผิงอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยสีหน้ามืดครึ้ม เนื่องด้วยร้านอาหารที่ถูกพาดพิงถึงในสื่อ ย่อมเป็นที่ไหนไปไม่ได้นอกจากร้านตามสั่งฮันอุลสาขารอง ภาพออกมาไม่ดีเลยในแง่การทูตและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ทว่า จากความทรงจำของเขา กยองฮานับเป็นคนดีคนหนึ่งนี่นาโuเวลกูดoทคoม

‘ปัดโธ่ ถ้าเหตุการณ์ไม่เป็นแบบนี้ คงได้ไปเยือนเกาหลีอีกหลายหน’

สีจิ้นผิงเลียริมฝีปากพลางคลิกเข้าสู่โฮมเพจร้านตามสั่งฮันอุล ก่อนจะพบกับภาพเมนูอาหารเกาหลีเรียงรายเป็นลำดับ เพียงแค่เห็นก็สัมผัสได้ถึงความน่ากิน จังหวะที่เมนูของว่างอย่างเกี๊ยวมันดูกับติ่มซำโลดเข้าสู่สายตา น้ำลายที่สอเต็มกระพุ้งแก้มก็แทบหยาดหยด

“ซรวบ”

เขาป้องกันการเสียกิริยาน้ำลายหกไว้ได้ทัน แต่ความอยากอาหารกลับป้องกันไม่อยู่ อีกทั้งไม่มีทีท่าว่าจะลดน้อยลงเลย

‘ปิดๆๆ ต้องปิด…’

บางครั้งสายตาก็สามารถกระตุ้นความตะกละได้ สีจิ้นผิงบังคับตัวเองให้ปิดหน้าต่างโฮมเพจเสีย แต่ถึงอย่างนั้น เกี๊ยวมันดูกับติ่มซำก็ยังคงหลอกหลอนอยู่ไม่คลาย ไม่เป็นอันทำงานทำการเสียแล้ว

“ขอดูอีกสักหน่อยน่า” เขาเปิดโฮมเพจฮันอุลสาขารองขึ้นมาใหม่อีกหน

ฉับพลันทันใด

คลิก คลิก

“เมื่อกี้ยังเข้าได้อยู่เลย… หรือว่าระบบล่ม?” สีจิ้นผิงจนปัญญา

หน้าจอคอมพิวเตอร์ขาวจั๊วะเช่นนี้มานานเกินห้านาทีแล้ว สาเหตุที่เขานึกออกมีเพียงข้อเดียว

‘สงสัยเพราะคนเข้าเยอะแน่ๆ’

***

อาการเว็บล่มนั้น กว่าจะได้รับการแก้ไขจนสำเร็จก็ปาไปถึงช่วงค่ำ

“ท่านบอกว่า ‘ไม่ได้ใช้เลย ให้มิสเตอร์โกใช้เถอะ’ ครับ”

ผู้ติดตามถ่ายทอดข้อความพ่วงความอนุเคราะห์ด้านเว็บโฮสติ้ง[1] จากมานซูร์มาให้ จินโอจึงโล่งอก อุทานเสียงดัง

“แก้ได้แล้วครับ ฟู่ว~ โคตรของความสุดยอดเลยครับผม มีเซิร์ฟเวอร์รองรับขนาดนี้ ต่อไปไม่มีเรื่องให้ล่มแน่นอน แย่งกันเข้าแค่ไหนก็ไม่เป็นปัญหาครับ”

กยองฮาแทบจะจินตนาการถึงใบหน้ายิ้มสดใสของมานซูร์ได้ทีเดียว

“สิ่งที่รับมาวันนี้ วันหน้าผมค่อยตอบแทนนะครับ ฝากเรียนท่านด้วย”

คนสไตล์กยองฮา บุญคุณต้องตอบแทนและทนติดหนี้ใครไม่ได้จริงๆ ด้วยจินโออธิบายให้เขาฟังแล้วว่า ค่าบริการเว็บโฮสติ้งนั้นสูงไม่ใช่เล่น เขาจึงกล่าวกับผู้ติดตามมานซูร์เช่นนั้น ทำให้ฝ่ายหลังยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงใจ

“เพียงคำขอบคุณ ท่านประธานใหญ่ก็คงดีใจมากแล้วล่ะครับ ได้ครับ ผมจะเรียนท่านตามนั้น”

เมื่อผู้ติดตามถอยไปแล้ว ซุนกุกก็เดินเข้ามาหาเหมือนรอจังหวะเหมาะ

“พี่ครับ คุณพ่อของฮเยจีขอคุยด้วยครับ”

“โทรเข้ามาที่ร้านเลยเหรอ”

“ครับ เพิ่งวางไปเมื่อกี้เลยครับ”

เรื่องใหญ่ล่ะสินะแบบนี้ กยองฮารีบร้อนต่อสายกลับหากูบนมัน

“ท่านโทรศัพท์เข้ามาเหรอครับ”

[อืม โฮมเพจเกิดอะไรขึ้น]

“เอ่อ คนเข้าพร้อมกันมากเกินไปครับ เลยล่ม”

[คนเรานี่นะ มีปัญหาแบบนั้น ควรจะต้องรีบโทรฯ หาฉันตั้งแต่เนิ่นๆ สิ]

“ว่าแต่ ทราบได้ยังไงครับว่าเว็บผมเข้าไม่ได้”

[รู้เพราะฉันกะจะจองโต๊ะล่วงหน้าซะหน่อยน่ะ ต่อไปถ้าเกิดปัญหาแบบนี้อีก กระซิบบอกฉันคนแรกเลยเข้าใจไหม เท่าไหร่เท่ากัน ฉันยินดีช่วย]

“ขอบพระคุณครับ”

กยองฮาวางสายยังไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังต่อเนื่องแทบจะทันที ด้วยใจอยากช่วยบรรเทาความทรมานให้ซุนกุกที่ต้องรับสายตลอดทั้งวัน เขาจึงจัดการรับโทรศัพท์เอง

“สวัสดีครับ ฮันอุลสาขารองครับ”

[จากฝ่ายบริหารทำเนียบประธานาธิบดีนะครับ ทราบมาว่าโฮมเพจร้านมีปัญหา ไม่ทราบว่าเกิดจากอะไรครับ]

กยองฮาจำต้องอธิบายเรื่องราวใหม่เหมือนแผ่นเสียงตกร่อง

[…เป็นแบบนี้นี่เอง รับทราบครับ กู้ได้เรียบร้อยก็ดีแล้วครับ อันที่จริงภายในทำเนียบฯ ก็กำลังหาลู่ทางแก้ปัญหาด้านการสนับสนุนเซิร์ฟเวอร์อยู่เลยครับ มีพวกเอกสารที่ต้องตรวจสอบเพื่อส่งเสริมด้านการท่องเที่ยวพอดีน่ะครับ]

น้ำใจไมตรีแสนอบอุ่นไหลบ่ามาจากตรงโน้นตรงนี้ทั่วทุกทิศ ตอนที่กยองฮาเตรียมปิดร้าน เขาเปิดมือถือดูก็เห็นข้อความและสายเรียกเข้าซึ่งไม่ได้รับอีกจำนวนมาก

[เฮียกยองฮาครับ ผมมินช่อลเองนะ ไม่ทราบว่าต้องการใช้เซิร์ฟเวอร์รึเปล่าครับ]

[ฉันโฮดงเอง โฮมเพจเป็นอะไรไม่รู้อะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็โทรฯ มาได้เลย เดี๋ยวฉันแนะนำคนรู้จักให้]

.

.

.

สติสตังกยองฮากำลังอ่อนไหวกับเหตุการณ์ตรงหน้า กระทั่งบลูทูธเขาก็ถอดวางทิ้งไว้ ข้อความที่เข้ามาในมือถือ ล้วนเป็นการเสนอตัวช่วยเหลือเรื่องปัญหาโฮมเพจแทบทั้งสิ้น เขาไล่ดูทีละอันก่อนจะหัวเราะแห้ง

‘ทุกคนกังวลอะไรกันขนาดน้านนน’

***

เหตุการณ์ทั้งหลายกลับมาเป็นปกติแล้ว ยกเว้นแค่อย่างเดียว…

“พี่ ยอดจองเต็มหมดแล้วครับ” ซุนกุกเอ่ยพร้อมสีหน้าเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

“เร็วขนาดนั้นเลย?” กยองฮาอดถามซ้ำไม่ได้

“ครับ เต็มเรียบในสองวัน ที่จองล่วงหน้าสามเดือนนี้ไม่เหลือที่ว่างเลยครับ นี่มันยิ่งกว่าแย่งกันซื้อตั๋วรถไฟกลับบ้านช่วงหยุดยาวอีกนะ”

แรกเริ่มเดิมที กยองฮาวางแผนไว้ให้สามารถเข้าจองล่วงหน้าได้ราวๆ สามเดือนเท่านั้น ครั้นเห็นกยองฮาเงียบไป ซุนกุกก็เผยความเป็นโปรฯ ของตัวเองออกมา

“สัดส่วนลูกค้าที่เข้ามาจอง เป็นคนเกาหลีประมาณห้าสิบ นักท่องเที่ยวจีนสามสิบ แล้วก็ชาติอื่นๆ ประมาณสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ”

“เรื่องพวกนี้ก็รู้ด้วยเหรอ”

“ครับ พี่จินโอเซ็ตกราฟไว้ให้ตรงนี้ไงครับ”

จินโอเองก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ภักดีต่อองค์กรมาก เรื่องที่ไม่ได้สั่งก็ยังอุตส่าห์ทำเตรียมไว้เรียบร้อย

“เพิ่งรู้ว่ามีแบบนี้ด้วย ล็อกอินด้วยไอดีแอดมินใช่ไหม”

“ครับ”

“เดี๋ยวนะ ถ้างั้นต่อไปต้องทำยังไง รอบต่อจากนี้รับจองเดี๋ยวนี้เลยก็ได้รึเปล่า”

“ไม่ได้ครับ ดูนะครับ เพจสำหรับกดจองปิดอยู่ น่าจะฝีมือพี่จินโอแหละที่เซ็ตเผื่อมาถึงตรงนี้ด้วย นี่ครับ ปุ่มกดสำหรับเปิดอนุญาตให้จองรอบต่อจากสามเดือนแรก”

กยองฮาโห่ร้องชมความละเอียดของจินโออยู่ในใจพลางพยักหน้า โฮมเพจมีให้เลือกถึงห้าภาษาอีกด้วย

‘หมดห่วงแล้วสิทีนี้’

สีหน้ากยองฮาผ่อนคลายขึ้นทันใด คงเพราะวางใจได้บ้างแล้ว

***

มีเรื่องบางอย่างที่กยองฮาผู้สบายอกสบายใจยังไม่รู้

ในโลกออนไลน์ที่ชื่อสันติสุขแห่งของมือสอง อีเบย์ อาลีบาบา เถาเป่า และอื่นๆ กำลังเริ่มเปิดขายและประมูลบัตรจองเข้ารับประทานอาหารร้านฮันอุลกันอยู่อย่างสนุกสนานทีเดียว

415890932 ขายบัตรจองร้านฮันอุล 2 ใบครับ ขอคนที่ไม่เกี่ยงเมนู / สุภาพบุรุษสุดหล่อ

415887829 รับจองร้านฮันอุล ใบละห้าหมื่นวอน ไม่จำกัดจำนวน รับหมดครับ / ลุงของบงกู

.

.

.

คนที่อยากซื้อมีมาก แต่คนประกาศขายกลับมีน้อย จึงเป็นเหตุให้ราคาโดดขึ้นเร็วยิ่งกว่าเร็ว

…………………….

[1] เว็บโฮสติ้ง (Web Hosting) คือ รูปแบบการให้บริการสำหรับผู้ใช้อินเทอร์เน็ตอย่างหนึ่ง ผู้ใช้งานนั้นจะฝากเว็บไซต์ของตนเองไว้กับผู้ให้บริการเซิร์ฟเวอร์ (Hosting Service Provider) เพื่อให้เว็บไซต์ของตนเองสามารถออนไลน์อยู่บนโลกอินเทอร์เน็ตได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

Facebook Twitter Telegram Pinterest
Delicious by Touch สูตรลับ ฉบับสัมผัส (จบ)
Score 9.5
สถานะนิยาย: Completed ประเภท: , ผู้แต่ง:
‘โกกยองฮา’ หนุ่มพนักงานพาร์ทไทม์ร้านอาหารตามสั่งผู้มีชีวิตแสนธรรมดา จู่ๆ วันหนึ่งก็พบกับเหตุการณ์ประหลาดเมื่อมือไปสัมผัสกับถ้วยแกง… เขามองเห็นข้อความที่ลอยอยู่กลางอากาศ และข้อความที่ว่า คือคำอธิบายสูตรอาหาร! ทันทีที่ก้าวเท้าสู่เส้นทางการทำอาหาร ชีวิตเขาก็ไม่ธรรมดาอีกต่อไป!.. (อ่านเพิ่มเติม »)

Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Options (ตั้งค่าการอ่านนิยาย)

not work with dark mode
Reset