📣 ถ้ามองไม่เห็นเนื้อหาหรือลิ้งก์โหลด pdf เราแนะนำให้เปลี่ยน browser ที่ใช้งาน/เปิด javascript ด้วยจ้า
🆕 ลิงก์โหลดนิยาย 4sh กับ gdrive ไม่ใช่ของเรา รีบโหลดกันนะ ถ้าลิงก์ตายไฟล์หายก็คือหาย ไม่มีสำรองจ้า

อ่านนิยายฟรี บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน – ตอนที่ 869

บทที่ 869 - ถือข้าเป็นศัตรู
QR Code Facebook Twitter Telegram Pinterest

“นี่คือแดนภวังค์ทมิฬหรือ?” ดวงตาที่สุกใสของเหลียงปิงกวาดไปทั่วทุกหนทุกแห่ง นางอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความชื่นชม “อย่างที่คาดไว้ มันเป็นโลกที่กว้างใหญ่ซึ่งใกล้กับภพเซียนมากที่สุด อีกทั้งยังมีข้อจำกัดโบราณมากมาย และข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้เยี่ยมยุทธ์จำนวนมากที่ปลีกวิเวกอย่างสันโดษ”

“พวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหนเชียว?” เฉินซีระงับความคิดของเขาและเอ่ยถาม

“ข้าไม่แน่ใจ ข้าจะรู้ก็ต่อเมื่อเราต่อสู้กัน” เหลียงปิงตอบ

นางเป็นเซียนลึกลับ และได้บ่มเพาะญาณมหาเทวะอมตะตั้งนานมากแล้ว เพียงแค่กวาดออกไปเบา ๆ ก็สามารถตรวจสอบโลกใบเล็ก ๆ ได้ทั้งหมด แต่เมื่อมาถึงแดนภวังค์ทมิฬ หญิงสาวก็ต้องตระหนักว่า มีสถานที่บางแห่งที่ญาณมหาเทวะอมตะของตนไม่สามารถตรวจสอบได้

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ แดนภวังค์ทมิฬนั้นกว้างใหญ่เกินไป และมีข้อจำกัดโบราณมากมายมหาศาล ทำให้นางไม่กล้าฝืนตรวจสอบ

เฉินซีกล่าวอย่างเร่งรีบว่า “ไปกันเถอะ ตามข้ากลับไปที่นิกายของข้าก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต่อสู้”

เหลียงปิงอดกลอกตาใส่เขาไม่ได้ “ข้าเป็นพวกที่ชอบสร้างปัญหาหรือไร?”

“ไม่แน่นอน” เฉินซีตอบอย่างจริงจัง จากนั้นเขาจึงหัวเราะอย่างขมขื่น “ข้าแค่กังวลว่าจะมีคนอื่นทำให้เจ้าขุ่นเคือง”

“ทำไมหรือ?” เหลียงปิงเลิกคิ้วขึ้น

“เพราะเจ้างามเกินไป” เฉินซียักไหล่

เหลียงปิงตกตะลึง ในขณะที่แววความโกรธค่อย ๆ รวมตัวกันในดวงตาที่สุกใส ในที่สุดหญิงสาวก็ตระหนักได้ว่า ยิ่งตนเองปล่อยให้เขากระทำตามอำเภอใจมากเท่าใด ตัวบัดซบนี่ก็ยิ่งไม่เกรงใจมากเท่านั้น ตอนนี้เขากล้าเย้าแหย่นางต่อหน้าแล้วจริง ๆ!

“อย่าได้เข้าใจผิดไป ข้าเพียงกล่าวความจริง” เฉินซีสังเกตเห็นว่าสถานการณ์คล้ายไม่ค่อยดี เขาจึงรีบอธิบายทันที “แม้แต่เจ้าก็รู้ดีว่าการงดงามเกินไปบางครั้งก็เป็นบาป และเป็นเรื่องง่ายสำหรับบางคนที่จิตอกุศลจะทำเรื่องเลวร้าย”

เหลียงปิงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธ แต่ในใจของนางกลับเป็นทุกข์ หญิงสาวสงสัยมากว่าเหตุใดตนเองถึงรู้สึกไร้เรี่ยวแรงต่อหน้าตัวบัดซบน้อยคนนี้ และไม่สามารถทุบตีหรือดุด่าเขาได้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับนางจริง ๆ!

เมื่อมีเหลียงปิงอยู่ด้วย เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ เทือกเขาที่นิกายกระบี่เก้าเรืองรองตั้งอยู่ ก็ปรากฏตรงหน้าของเฉินซี

แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ชายหนุ่มตกใจอย่างมาก เทือกเขาที่อยู่ตรงหน้าเขาได้เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปอย่างสิ้นเชิง ภูเขานับไม่ถ้วนต่างถูกปกคลุมด้วยม่านพลังที่มีรูปร่างเหมือนเปลือกไข่

เฉินซีรู้สึกได้ถึงปราณวิญญาณ ปราณที่น่าสะพรึงกลัว ปราณเซียน และกระแสลมที่ทรงพลังต่าง ๆ ได้หลอมรวมเข้ากับม่านพลังอย่างไม่หยุดยั้ง

มีศิษย์จำนวนมากพุ่งทะยานอยู่ภายในเทือกเขาของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง บ้างก็กำลังหลอมโอสถ บ้างกำลังตีกระบี่ หรือบางคนกำลังต่อสู้และขัดเกลาฝีมือกันและกัน ทั่วทั้งนิกายเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดและวุ่นวาย ซึ่งแตกต่างจากบรรยากาศที่ผ่อนคลาย เงียบสงบ และปราศจากความกังวลเช่นเมื่อก่อน ราวกับมันได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“เป็นค่ายกลเซียนที่ทรงพลังมาก” เหลียงปิงจ้องมองมันสักพัก ก่อนจะกล่าวว่า “นี่คือนิกายที่เจ้าเข้าร่วมหรือ? แม้ว่ามันจะน่าเกรงขาม แต่ก็ด้อยกว่าเขาเทพพยากรณ์มาก”

“นี่คือภพมนุษย์ หาใช่ภพเซียนไม่” เฉินซีรีบแก้ต่าง

“โอ้ ข้าลืมไปว่าเจ้ามีพลังแค่ขอบเขตสถิตกายาเท่านั้น และการเข้าร่วมนิกายนี้เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจจริง ๆ” แม้ว่าเหลียงปิงจะแสดงความเข้าใจ แต่ท่าทางของนางยังคงเย็นชา หญิงสาวไม่ได้แสดงความเคารพแม้แต่น้อยเมื่อกล่าวถึงนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง

นี่คือความหยิ่งผยองของผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับในพิภพยันต์อักขระ สถานะของนางเหมือนกับเป็นจ้าวเหนือหัวที่ควบคุมโลก ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่ให้ความสนใจกับนิกายกระบี่เก้าเรืองรองมากนัก

แน่นอนว่าเฉินซีเข้าใจเรื่องนี้ และไม่ได้โต้เถียงกับเหลียงปิงเกี่ยวกับเรื่องนี้ จากนั้นเขาก็บินไปที่ทางเข้าของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง

“เจ้าคือใคร? รีบแจ้งนามซะ!” เฉินซีไม่ได้ปกปิดรูปร่างของเขา ถึงอย่างไร เขาก็เป็นผู้อาวุโสของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง และมีอำนาจเหนือยอดเขาจรัสตะวันตก ดังนั้นสถานะของชายหนุ่มจึงสูงส่ง แต่เมื่อเข้าใกล้ทางเข้าของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ศิษย์สองสามคนพลันบินออกมาจากภายในม่านพลังทันที

หนึ่งในนั้นตะโกนใส่เฉินซี “สำนักกระบี่เก้าเรืองรองของข้าต้องเตรียมงานสำคัญในเดือนนี้ ดังนั้นเราจึงปิดประตูไม่ให้ผู้บุกรุกและแขกทุกคนเข้ามา สหายเต๋าเอ๋ย โปรดรีบจากไปเถิด”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เหลียงปิงมองไปที่เฉินซีด้วยท่าทางแปลก ๆ เพราะระหว่างทางที่มาที่นี่ นางได้ยินเฉินซีกล่าวว่าเขาเป็นผู้อาวุโสของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง และมีสถานะสูงส่ง แต่เหตุใดศิษย์ที่เฝ้าทางเข้านิกายจึงจำเขาไม่ได้?

เฉินซีก็ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นสายตาของเขากวาดไปรอบ ๆ เล็กน้อย สังเกตว่าการบ่มเพาะของศิษย์เหล่านี้อยู่ในขอบเขตแกนทองคำหยินหยาง และการบ่มเพาะของพวกเขาอาจถือว่าไม่เลว แต่ใบหน้าของพวกเขากลับไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งจะเข้าร่วมนิกายเมื่อไม่นานมานี้

แต่ชายหนุ่มไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องแปลก เพราะนิกายกระบี่เก้าเรืองรองจะต้องเริ่มเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน หากกลียุคของทั้งสามภพใกล้อุบัติ ดังนั้นนิกายจึงเริ่มขยายกองกำลัง

“ข้าชื่อเฉินซี นี่คือตราคำสั่งของข้า” เฉินซีตวัดนิ้วของเขา ทำให้ป้ายคำสั่งกลายเป็นลำแสงพุ่งออกไป

“ท่านว่ากระไรนะ? ท่านคือผู้อาวุโสเฉินซี?” ทันทีที่เหล่าศิษย์ได้ยินสิ่งนี้ และพินิจป้ายคำสั่งในมือ คนทั้งหมดต่างก็จะตกใจ และใบหน้าแสดงท่าทางระแวดระวังออกมา

“หืม?”

เฉินซีขมวดคิ้ว รู้สึกงุนงงเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้ชายหนุ่มถือได้ว่าเป็นที่รู้จักในวงกว้าง และทั่วทั้งแดนภวังค์ทมิฬก็รู้จักเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง ชื่อเสียงของเขาเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่แผดเผาในท้องฟ้ายามเที่ยง

แต่เมื่อศิษย์เหล่านี้เห็นเขาในตอนนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ทักทายด้วยความเคารพเท่านั้น พวกเขายังแสดงท่าทีระแวดระวังอีกด้วย “หรือว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในนิกาย?”

ทันใดนั้น ความคิดมากมายแวบขึ้นมาในใจของเฉินซี และสีหน้าของเขาก็มืดมนเล็กน้อย เพราะมีบางอย่างที่แปลกประหลาดเกิดขึ้น และมันแตกต่างจากปกติ!

เฉินซีกลับมาอย่างตื่นเต้น แต่กลับถูกปิดประตูใส่หน้า และถึงขนาดที่ศิษย์เหล่านี้แสดงความระแวดระวังต่อเขามากขนาดนี้ หลังจากค้นพบตัวตนของเขา ทั้งหมดนี้มันน่าผิดปกติเกินไป!

“ไปกันเถอะ พวกเขาเป็นเพียงศิษย์ที่ไม่รู้เรื่อง ข้าไม่ได้คาดหวังให้เจ้าเห็นข้าทำตัวเองอับอาย” เฉินซีหันกลับมา และมองไปที่เหลียงปิง ก่อนจะทะยานไปทางนิกาย เขาต้องการดูว่าใครกล้าขัดขวางเขา!

เหลียงปิงย่อมไม่คัดค้าน จากนั้นนางก็ไล่ตามเขาอย่างใกล้ชิด

หนึ่งในนั้นคือตัวตนที่ท้าทายสวรรค์ในขอบเขตสถิตกายาขั้นสมบูรณ์ ในขณะที่อีกคนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า และนางเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนลึกลับ ซึ่งยอดเยี่ยมและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเซียนสวรรค์

ในทันทีที่พวกเขาเคลื่อนตัวออกไป กลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขาได้ทำให้เหล่าศิษย์ที่เฝ้าประตูทางเข้าหวาดกลัวจนสีหน้าของพวกเขาซีดเซียว และรีบซ่อนตัวในม่านพลังที่ปกคลุมท้องฟ้า

“บัดซบ!”

“มีศัตรูบุกรุก! มีศัตรูบุกรุก!”

หลังจากที่ศิษย์เหล่านั้นเข้าสู่ค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ พวกเขาก็ตะโกนออกมาซ้ำ ๆ โดยตั้งใจที่จะเตือนทุกคน ราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ!

“ศัตรูบุกหรือ?”

เฉินซียิ่งโกรธเมื่อได้ยินคำกล่าวเหล่านี้ ในเวลาเดียวกัน เขายิ่งแน่ใจว่า ช่วงที่ตนเองไปจากนิกาย จะต้องมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับนิกายกระบี่เก้าเรืองรองโuเวลฺกูดอทคอม

ปัง!

เขายื่นมือออกไปและคว้าจับ ทำให้มวลพายุที่น่าสะพรึงกลัวมาบรรจบกันที่ฝ่ามือ และมันได้กลายเป็นมือมหึมาที่ก่อตัวขึ้นจากพายุ ก่อนที่มันจะคว้าตรงไปยังม่านพลังที่ปิดผนึกนิกายกระบี่เก้าเรืองรองเอาไว้

ทันใดนั้น ม่านพลังเริ่มสั่นอย่างรุนแรงและส่งเสียงกึกก้องที่ฟังดูเหมือนเสียงฟ้าร้องนับไม่ถ้วน ซึ่งแรงทำลายของมันก็น่าตกตะลึงยิ่ง!

ด้วยพลังการต่อสู้ในปัจจุบันของเฉินซี การโจมตีของเขาครั้งนี้เพียงพอที่จะทำลายภูเขานับพันลูก เผาผลาญแอ่งน้ำจนแห้งเหือด และการทำลายล้างผู้เยี่ยมยุทธ์ขอบเขตเซียนปฐพีทั่วไปนั้นง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับค่ายกลป้องกันที่ยิ่งใหญ่ของนิกายกระบี่เก้าเรืองรอง พลังทำลายมันกลับไม่เพียงพอและสลายไปทันที

“หากข้าจำไม่ผิด นี่คือค่ายกลเซียนโบราณ มันเชื่อมต่อกับฟ้าดินและกักเก็บเบญจธาตุไว้ อีกทั้งยังอาศัยพลังจักรวาล เพื่อคงสภาพการทำงานของมัน หากเป็นเซียนสวรรค์ทั่วไป พวกเขาจะถูกขังอยู่ในนั้นเช่นกัน” เหลียงปิงกล่าวจากด้านข้าง “เจ้าต้องการให้ข้าทำลายมันหรือไม่?”

คิ้วของเฉินซีขมวดเข้าหากันแน่นยิ่งขึ้น ก่อนเขาจะส่ายศีรษะเป็นเชิงบอกว่าไม่จำเป็น ในเวลาเดียวกัน ที่หว่างคิ้วของชายหนุ่มพลันมีดวงตาแนวตั้งเปิดออก จากนั้นเขาก็เริ่มตรวจสอบมันด้วยเนตรเทวะแห่งความจริง

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ดวงตาของชายหนุ่มพลันสว่างวาบ ในขณะที่เขากล่าวว่า “ตามหลังข้ามา เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ”

เหลียงปิงตกตะลึง ผ่านไปนานแค่ไหนกัน? แต่เขากลับมองเห็นจุดอ่อนของค่ายกลเซียนโบราณนี้แล้ว?”

“บังอาจ!”

“ไอ้โจรชั่ว! เจ้ากล้าบุกรุกนิกายอย่างอุกอาจได้อย่างไร! เจ้ารนหาที่ตาย!”

“นั่นไม่ใช่โจรชั่ว นั่นคือผู้อาวุโสเฉินซี…”

“ข้ารู้!”

ในขณะนี้ ศิษย์อีกกลุ่มหนึ่งได้พุ่งเข้ามาปรากฏตัวเบื้องหลังค่ายกลใหญ่ และพวกเขาต่างก็ก่นด่าเฉินซีจากด้านหลังม่านพลังอย่างไม่รู้จบ

ฟิ้ว!

ในช่วงเวลาต่อมา พวกเขารู้สึกว่ามีบางอย่างแวบเข้ามาต่อหน้าต่อตา จากนั้นมีร่างสองร่างปรากฏขึ้น มันทำให้ศิษย์เหล่านั้นตกใจจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า ค่ายกลใหญ่คุ้มนิกายที่แข็งแกร่งที่สุดในนิกายของพวกตนจะถูกทะลวงผ่านอย่างง่ายดาย!

“เร็วเข้า! รีบรายงานให้ผู้อาวุโสทราบโดยเร็ว…” มีศิษย์คนหนึ่งมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วที่สุด และเขาร้องออกมาเสียงแหลม

โครม!

แต่เสียงของเขาที่เพิ่งจะดังก้องออกไปกลับหยุดลงอย่างกะทันหัน ร่างกายดูราวกับถูกภูเขาลูกมหึมากดทับอย่างรุนแรง จึงจำต้องคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับเสียงดังตุบ ตัวคนเหมือนคางคกที่นอนแผ่อยู่บนพื้น ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้

“ต่อต้านและล่วงเกินผู้อาวุโสของเจ้า! บอกข้ามาซะ นิกายกำลังจัดงานที่ยิ่งใหญ่อันใดกัน!? ไฉนเจ้าถึงกล่าวหาว่าข้าเป็นโจรชั่ว ทั้งที่รู้ตัวตนของข้าแล้ว!?” ใบหน้าของเฉินซีน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง ดวงตาของเขาทอประกายเยียบเย็นในขณะที่กวาดสายตาใส่เหล่าศิษย์ ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าร่างกายหนาวสั่น จนแม้แต่หายใจยังลำบาก!

ทุกคนมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครตอบ

เฉินซียิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อเห็นสิ่งนี้ และทันใดนั้นเขาก็คำรามออกมา ราวกับเสียงฟ้าร้องที่ดังก้องอยู่ในหูของทุกคน มันสั่นสะเทือนจนวิญญาณของศิษย์เหล่านั้นเกือบจะพังทลายและหลุดออก ขาของพวกเขาสั่นสะท้าน จากนั้นก็เกิดคลื่นกระแทก ขณะที่ทุกคนล้มลงคุกเข่าบนพื้น

“อย่าโทษข้าที่จะลงโทษพวกเจ้าทั้งหมดตามบทลงโทษของนิกาย หากพวกเจ้ายังไม่ตอบข้า!” เฉินซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ในที่สุด ศิษย์ที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเยียบเย็นก็กล่าวตะกุกตะกักว่า “ผู้อาวุโส…ผู้อาวุโสเฉินซี เราไม่ได้ทำด้วยความเต็มใจ นี่เป็นคำสั่งของนิกาย และเราไม่รู้เหตุผลเบื้องหลัง”

คิ้วของเฉินซีเลิกขึ้น ในขณะที่สายตาของเขากวาดผ่านคนอื่น ๆ ด้วยจิตวิญญาณที่ทรงพลัง ทำให้ชายหนุ่มสามารถระบุได้ทันทีว่าศิษย์คนนี้ไม่ได้โกหก

แต่ยิ่งเป็นแบบนี้เขาก็ยิ่งขุ่นเคืองและไม่พอใจ

“พวกเขาถือว่าข้าเป็นโจรชั่ว โดยไม่มีเหตุผลจริงหรือ?”

สิ่งที่เป็นกังวลที่สุดสำหรับเขาก็คือ หลิงไป๋และคนอื่น ๆ บนยอดเขาจรัสตะวันตกที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตน จะได้รับผลกระทบหรือไม่?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้อีกต่อไป และร่างของเขาก็พุ่งไปทางยอดเขาจรัสตะวันตกทันที

เมื่อครั้งล่าสุด หลิงไป๋กับมู่ขุยต้องทนทุกข์กับการกดขี่ของเยว่ฉือ เพราะเขาไม่อยู่ และถูกบีบจนต้องหนีออกจากนิกายและเกือบจะถูกสังหาร ในขณะที่หั่วโม่เลยและคนอื่น ๆ ถูกจับไปที่นิกายวิถีกระแสสวรรค์ ซึ่งพวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานและเกือบเสียชีวิต

ครั้งนี้เขาจากไปเพียงปีเดียว แต่กลับถูกตราหน้าว่าเป็นศัตรู เมื่อกอปรกับเหตุไม่คาดฝันนี้ แล้วเฉินซีจะยังคงสุขุมและสงบนิ่งต่อไปได้อย่างไร?

แต่ทันทีที่เขาเคลื่อนไหว ลำแสงสายหนึ่งพลันพุ่งมาจากฟากฟ้าไกล และแม้ว่าบุคคลนั้นจะยังมาไม่ถึง แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากระยะไกล “เฉินซี โปรดสงบสติอารมณ์ เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด!”

ขณะที่กล่าว นางก็มาถึงแล้ว เป็นหญิงสาวสวมชุดสีแดงเพลิงผู้มีรูปลักษณ์ที่งดงาม ที่แท้นางก็คืออันเคอ ศิษย์น้องของอันเวย!

“พวกเขาถือข้าเป็นศัตรูแล้ว มันจำเป็นต้องคิดถึงเรื่องอื่นด้วยหรือ?” เฉินซีขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะที่ไม่สามารถควบคุมได้ แต่ที่ชายหนุ่มยังสงบสติอารมณ์ได้ ก็เพราะอีกฝ่ายคืออันเคอ ซึ่งหากเป็นคนอื่นเขาคงไม่สนใจคนผู้นั้น และคงพุ่งเข้าใส่ไปแล้ว

Facebook Twitter Telegram Pinterest
บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน

บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน

Talisman Emperor, จักรพรรดิแห่งยันต์, Phù Hoàng, 符皇
Score 8.6
สถานะนิยาย: Ongoing ประเภท: , ผู้แต่ง: , ต้นฉบับ: 2001 Chapters (จบแล้ว)
เฉินซี เด็กหนุ่มผู้ได้รับฉายา ‘ตัวซวยสุดขีด’ ประจำเมืองสนหมอก เขาคือผู้ที่ไม่ว่าเดินไปทางใดก็มีแต่ชาวบ้านหลีกทางให้เนื่องจากกลัวติดความโชคร้าย ยามเมื่อกำเนิดลืมตาดูโลกตระกูลเฉินของเขาที่เคยยิ่งใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองสนหมอกถูกสังหารหมู่ตายไปนับพันจนเหลือคนแค่เพียงหยิบมือ.. (อ่านเพิ่มเติม »)

Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Options (ตั้งค่าการอ่านนิยาย)

not work with dark mode
Reset